|صفحه‌ی یک| - |آینه‌ی بانو؛ خورشیدی دیگر| - |گنجه| - |تماس|پست‌ها و صفحات قبلی را از پایین وب‌لاگ ورق بزنید

هر چیزی گفتنی نیست؛ باید صبر کرد تا وقت‌اش برسد... . *دوست نداشتم روزی برسد که این‌گونه جملات را در وبلاگم بنویسم، چون به وجدان و حق و حقوق یک نویسنده در ناخود‌آگاه ایرانیان اعتقاد داشتم؛ اما حالا ـ با احترام تمام ـ به خواننده‌گان وبلاگ خورشیدبانو عرض می‌کنم: «تمامی مطالب این وب‌لاگ دست‌نوشته‌های شخصی‌ام بوده ـ و هست! ـ و امیدوارم برای استفاده‌شان گرفتن اجازه را فراموش نکنید!»
پروفایل مدیر وبلاگ
دیگرانم
ابرک شلوار پوش - سجاد صاحبان‌زند
اثبات ما - عطیه عسگری
اکسیر نوآوری - مهندس محمود کریمی
اگر به هم نرسیدیم ـ عبدالله روا
اگر دل دلیل است - انوشه میرمجلسی
الماس ـ کوروش سلیمانی
این‌جا شب نیست - جوان و دانش
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان ـ علی‌رضا بدیع
باید خواب دید ـ امیر شوکتی
بی‌سر و ته - مجتبی آذری
بی‌گاهان - اکرم زمانی
پرواز شب - شاهین شرافتی
پوریا ناظمی - پوریا ناظمی
ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت - امیرمهدی حقیقت
تنبل‌خونه شاه‌عباسی - کویریات
توکای مقدس - توکا نیستانی
جیره‌ی کتاب
حمید محمدی - حمید محمدی!
خاطرات مشترک - محسن امین
خورشید بانو - رعنا شمس
در جریان باشید - محیا ساعدی
درد، حرف نیست، درد، نام دیگر من است ـ سمیرا راهی
زن سوم ـ گلرنگ
سر هرمس مارانا ـ شوالیه‌ی ناموجود
سهراب سپهری
شُمال از شُمالِ غربی ـ محسن آزرم
عسل و شکر - لاله محمودی
فرا تر از بودن - پریا ابراهیمی
قوزک پای چپ یک زرافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
کازابلانکا ـ آقای الف
کتاب‌فروشی هدهد - سانتیاگو، استراگون، ولادیمیر
گاهی، با هم حرف بزنیم ـ نیره غدیری
مدرسه همشهری - مرکز آموزش موسسه‌ی همشهری
مکالمه‌ی سکوت در صفحه‌ی آخر - فرزانه ناظری
میز غذا - سورملینا
می‌نویسم - نسیم صباغان
ناتور ـ پدرام رضایی‌زاده
هزار ساله ـ رضا کتاب‌دوست
وب‌سایت رسمی احمد شاملو - احمد شاملو
وب‌سایت رسمی نادر ابراهیمی - نادر ابراهیمی
نویسندگان
صفحات اضافی
سینوس زندگی

 

عکس: تابع سینوسی - SinGraph

معتقدم زندگی یک‌جور تابع سینوسی‌ست که ورودی‌های متغیری دارد، و خروجی‌هایش - با توجه به ورودی‌ها - بین قله‌ی موج (١+، شادی‌ها) و قعر موج (١-، ناشادی‌ها) تغییر می‌کند. روز‌هایی هم دارد که نه مثبت یک است، نه منفی یک!

راست راست‌اش را بخواهید، بدجوری بین فاصله‌ی پی و دوپی گیر کردم که هر چه‌قدر سعی می‌کنم خودم را به بالای قله‌ی تابع برسانم...توانم اجازه نمی‌دهد. خیلی دلم می‌خواهد غرغر کنم و نق بزنم و از دست روزگار بنالم که «چه رسمی داری ای دوره زمونه / که هر روزت ...»؛ اما  خوب که فکر می‌کنم می‌بینم کار عبثی‌ست! انرژی‌اش را نگه می‌دارم تا برای رسیدن به قله خرجش کنم!

 

 

پ. ن: کاش می‌شد به آخر این هفته دو روز اضافه شود که مال خودم باشد؛ یعنی بین جمعه و شنبه دو روز - فقط دو روز! - اضافه شود ولی به تعداد روزهای هفته اضافه نشود! ولی محال است... .

پ. ن: می‌روم ساعت برناردی بخرم / زندگی را باید از پسِ پالس نوشت!


برچسب‌ها:
نوشته‌ی رعنا شمس ـ سه‌شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٩ ـ نظرات () | لینک ثابت مطلب