|صفحه‌ی یک| - |آینه‌ی بانو؛ خورشیدی دیگر| - |گنجه| - |تماس|پست‌ها و صفحات قبلی را از پایین وب‌لاگ ورق بزنید

هر چیزی گفتنی نیست؛ باید صبر کرد تا وقت‌اش برسد... . *دوست نداشتم روزی برسد که این‌گونه جملات را در وبلاگم بنویسم، چون به وجدان و حق و حقوق یک نویسنده در ناخود‌آگاه ایرانیان اعتقاد داشتم؛ اما حالا ـ با احترام تمام ـ به خواننده‌گان وبلاگ خورشیدبانو عرض می‌کنم: «تمامی مطالب این وب‌لاگ دست‌نوشته‌های شخصی‌ام بوده ـ و هست! ـ و امیدوارم برای استفاده‌شان گرفتن اجازه را فراموش نکنید!»
پروفایل مدیر وبلاگ
دیگرانم
ابرک شلوار پوش - سجاد صاحبان‌زند
اثبات ما - عطیه عسگری
اکسیر نوآوری - مهندس محمود کریمی
اگر به هم نرسیدیم ـ عبدالله روا
اگر دل دلیل است - انوشه میرمجلسی
الماس ـ کوروش سلیمانی
این‌جا شب نیست - جوان و دانش
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان ـ علی‌رضا بدیع
باید خواب دید ـ امیر شوکتی
بی‌سر و ته - مجتبی آذری
بی‌گاهان - اکرم زمانی
پرواز شب - شاهین شرافتی
پوریا ناظمی - پوریا ناظمی
ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت - امیرمهدی حقیقت
تنبل‌خونه شاه‌عباسی - کویریات
توکای مقدس - توکا نیستانی
جیره‌ی کتاب
حمید محمدی - حمید محمدی!
خاطرات مشترک - محسن امین
خورشید بانو - رعنا شمس
در جریان باشید - محیا ساعدی
درد، حرف نیست، درد، نام دیگر من است ـ سمیرا راهی
زن سوم ـ گلرنگ
سر هرمس مارانا ـ شوالیه‌ی ناموجود
سهراب سپهری
شُمال از شُمالِ غربی ـ محسن آزرم
عسل و شکر - لاله محمودی
فرا تر از بودن - پریا ابراهیمی
قوزک پای چپ یک زرافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
کازابلانکا ـ آقای الف
کتاب‌فروشی هدهد - سانتیاگو، استراگون، ولادیمیر
گاهی، با هم حرف بزنیم ـ نیره غدیری
مدرسه همشهری - مرکز آموزش موسسه‌ی همشهری
مکالمه‌ی سکوت در صفحه‌ی آخر - فرزانه ناظری
میز غذا - سورملینا
می‌نویسم - نسیم صباغان
ناتور ـ پدرام رضایی‌زاده
هزار ساله ـ رضا کتاب‌دوست
وب‌سایت رسمی احمد شاملو - احمد شاملو
وب‌سایت رسمی نادر ابراهیمی - نادر ابراهیمی
نویسندگان
صفحات اضافی
صداها ـ الهه‌ی ناز/ پتانسیل ِ محض ِ لحظه‌سازی

درست یادم نمی‌آید دقیقن از کِی، از اسم‌های «الهه» و «الهام» خوش‌م نمی‌آمد؛ ولی فکر کنم برمی‌گردد به همان سال‌هایی که دخترهای خاله‌ منصوره‌ی خدا بیامرز داشتند خانم دندان‌پزشک می‌شدند، در مهمانی آن سال‌ها دیرتر از همه می‌آمدند و بیش‌تر از همه‌ی دخترها دیده می‌شدند؛ شاید. حس من این‌ست، چون که می‌خواهم برای‌ این قضیه قصه بسازم وگرنه مطمئن‌م این‌طوری نبوده اصلن. خاله‌ها، منِ نیم‌وجبی ِ سن‌تک‌رقمی ِ آن موقع‌ها را همان‌قدر دوست داشتند که بقیه‌ی دخترهای بزرگ را. هنوز «عروسک من» گفتن‌های از ته ِ دل ِ خاله مریم را یادم نرفته ـ‌و چه‌قدر هم دل‌م برای‌ش تنگ شده!‌ـ که وقتی به‌ام می‌رسید، روی زانویش می‌نشست، خودش را هم‌قد من می‌کرد، صورت کوچولوی‌م را رو به مامان‌م می‌گرفت، می‌گفت: «آخه این عروسک نیست؟! نیگا کن یه نقطه دماغ داره، یه ذره لب با اون چشمای گرد و ابروهای کم‌رنگ‌ش! عروسک‌ه دیگه! عروسک من!».
خوبی ـ نمی‌دانم؛ یا بدی ـ ذهن خاطره نگه‌دار و قصه‌پرداز این‌ست که یک دفعه یک کلمه، یک عبارت، چند ثانیه از یک موسیقی بی‌کلام چنان قدرتی به‌اش می‌دهد که حتا می‌تواند پرت‌ش کند به یک لحظه‌ی خاص، یا یک اتفاق ِ با ربط یا بی‌ربط؛ یا این‌که آن چیز ِ با ربط و بی‌ربط، آن‌قدر صاحب ذهن ِ بی‌جنبه (!)‌ را پر و بال‌ش می‌دهد که می‌تواند یک قصه بسازد و خودش را ـ نصفه و نیمه، درست و غلط یا کمی از همه! ـ جا کند در دل قصه. امشب «الهه‌ی ناز» این خاصیت و قدرت را داشت که پرت‌م کند به سال‌های دوری که یک آن دل‌م خواست به‌اش برگردم و مرورش کنم؛ همین. و «همین» هم اتفاق کمی نیست، در روزگاری که کرخت، خاکستری و بی‌مزه شده از بی‌صدایی و بی‌نوایی!




باز، ای الهه‌ی ناز
با دل ِ من بساز
کین غم ِ جان‌گداز برود ز برم
....



پ. ن: دانلود با صدای بنان و دانلود با صدای معین
پ. ن: این پست و پست‌هایی از این دست در ژانر «صداها» در گودر خدا بیامرز پابلیش می‌شد.

 


برچسب‌ها:
نوشته‌ی رعنا شمس ـ سه‌شنبه ٢٩ آذر ۱۳٩٠ ـ نظرات () | لینک ثابت مطلب