|صفحه‌ی یک| - |آینه‌ی بانو؛ خورشیدی دیگر| - |گنجه| - |تماس|پست‌ها و صفحات قبلی را از پایین وب‌لاگ ورق بزنید

هر چیزی گفتنی نیست؛ باید صبر کرد تا وقت‌اش برسد... . *دوست نداشتم روزی برسد که این‌گونه جملات را در وبلاگم بنویسم، چون به وجدان و حق و حقوق یک نویسنده در ناخود‌آگاه ایرانیان اعتقاد داشتم؛ اما حالا ـ با احترام تمام ـ به خواننده‌گان وبلاگ خورشیدبانو عرض می‌کنم: «تمامی مطالب این وب‌لاگ دست‌نوشته‌های شخصی‌ام بوده ـ و هست! ـ و امیدوارم برای استفاده‌شان گرفتن اجازه را فراموش نکنید!»
پروفایل مدیر وبلاگ
دیگرانم
ابرک شلوار پوش - سجاد صاحبان‌زند
اثبات ما - عطیه عسگری
اکسیر نوآوری - مهندس محمود کریمی
اگر به هم نرسیدیم ـ عبدالله روا
اگر دل دلیل است - انوشه میرمجلسی
الماس ـ کوروش سلیمانی
این‌جا شب نیست - جوان و دانش
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان ـ علی‌رضا بدیع
باید خواب دید ـ امیر شوکتی
بی‌سر و ته - مجتبی آذری
بی‌گاهان - اکرم زمانی
پرواز شب - شاهین شرافتی
پوریا ناظمی - پوریا ناظمی
ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت - امیرمهدی حقیقت
تنبل‌خونه شاه‌عباسی - کویریات
توکای مقدس - توکا نیستانی
جیره‌ی کتاب
حمید محمدی - حمید محمدی!
خاطرات مشترک - محسن امین
خورشید بانو - رعنا شمس
در جریان باشید - محیا ساعدی
درد، حرف نیست، درد، نام دیگر من است ـ سمیرا راهی
زن سوم ـ گلرنگ
سر هرمس مارانا ـ شوالیه‌ی ناموجود
سهراب سپهری
شُمال از شُمالِ غربی ـ محسن آزرم
عسل و شکر - لاله محمودی
فرا تر از بودن - پریا ابراهیمی
قوزک پای چپ یک زرافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
کازابلانکا ـ آقای الف
کتاب‌فروشی هدهد - سانتیاگو، استراگون، ولادیمیر
گاهی، با هم حرف بزنیم ـ نیره غدیری
مدرسه همشهری - مرکز آموزش موسسه‌ی همشهری
مکالمه‌ی سکوت در صفحه‌ی آخر - فرزانه ناظری
میز غذا - سورملینا
می‌نویسم - نسیم صباغان
ناتور ـ پدرام رضایی‌زاده
هزار ساله ـ رضا کتاب‌دوست
وب‌سایت رسمی احمد شاملو - احمد شاملو
وب‌سایت رسمی نادر ابراهیمی - نادر ابراهیمی
نویسندگان
صفحات اضافی
 

عکاس نیستم اما عکاسی از آن کارهایی که خیلی دوست‌ش دارم و صرفن به همین علت به خودم اجازه می‌‌دهم دوربین دست بگیرم و سر سوزن ذوقی که هست را خرج شاتر کنم و بعد گوشه‌کنار عکس‌هایم بنویسم «عکاس: رعنا شمس» و این‌طوری کپی‌رایت‌ش را برای خودم محفوظ بدانم. قبل از این‌که دوربین بخرم فکر می‌کردم زندگی بدون دوربین باید خیلی مسخره باشد، اما حالا کاملن مطمئن شده‌ام زندگی با دوربین، این‌طوری که من دارم، خیلی‌خیلی مسخره‌تر است. زندگی عکاس‌جماعت را نمی‌دانم ولی زندگی کسی که دوربین دارد نباید این‌قدر یک‌نواخت و خطی باشد به نظرم. آدم دوربین‌دار باید بلد باشد با دوربین‌اش عشق‌بازی کند. اصلن یک آدم عشق دوربین، عشق عکس و عکاسی باید این‌قدر حال و حوصله داشته باشد که هر وقت حال داشت، یا اتفاقن هر وقت حال نداشت دوربین‌اش را بزند زیر بغل‌ش و برود عکاسی. از چه؟ از هر چه! اصلن یک آدم دوربین‌دار سوا از سوژه‌های عکاسی حال‌خوب‌کن‌اش باید یک مدل در اختیار داشته باشد؛ مدلی که هی نگران کوتاهی و بلندی موهایش نباشد، امروز نگوید موهایم را کوتاه کردم برویم عکاسی، دو هفته بعد بگوید موهایم بلند شد، نرویم. اصلن باید مدل‌ای باشد که آدم بتواند به‌ش بگوید «به تو چه که موهایت بلند شده، من عکاس‌م، من می‌خوام حال‌ش را ببرم، تو چه کاری‌ای این وسط. بیا برویم عکاسی؛ تو دل‌بری‌ت را بکن من هم عکس‌م را می‌گیرم» و خلاص. منتها، مدل‌های امروز یک‌طوری‌اند که نمی‌شود به‌شان گفت بالای چشم‌ات ابرو. بله. این‌طور مدل‌های آتش‌به‌جان‌گرفته‌ای هستند این‌ها. خلاصه این‌که این‌قدر بدبخت و خاک‌برسر شده‌ام که امروز و فرداست در روزنامه آگهی کنم «به یک مدل عکاسی خوش‌اخلاق خوش‌تیپ باحوصله نیازمندیم» و شماره‌تلفن بدهم. ملت هم هی زنگ بزنند و من از صدای پشت تلفن‌شان حدس بزنم طرف وجاهت و متانت و فیلان و بیسار یک مدل راه‌بیا و حوصله‌سرنبر پایه را دارد یا نه؟ هی به چشم خریدار، خیلی بادقت به صدای پشت تلفن گوش بدهم ببینم می‌شود مثلن دست این آدم را گرفت و برد روی پشت بام و آن شعر شمس لنگرودی را عکاسی کرد و موقع بالا رفتن از لبه‌ی پشت‌بام و قرار گرفتن در کادر عمدن تعادل‌‌مان را برهم زد و از بالای بام سقوط کرد و مُرد یا نه. باید همین فردا صبح آگهی بدهم. راستی شما یک مدل عکاسی خوش‌اخلاق خوش‌تیپ باحوصله سراغ ندارید؟


برچسب‌ها:
نوشته‌ی رعنا شمس ـ یکشنبه ٢٩ امرداد ۱۳٩۱ ـ نظرات () | لینک ثابت مطلب