|صفحه‌ی یک| - |آینه‌ی بانو؛ خورشیدی دیگر| - |گنجه| - |تماس|پست‌ها و صفحات قبلی را از پایین وب‌لاگ ورق بزنید

هر چیزی گفتنی نیست؛ باید صبر کرد تا وقت‌اش برسد... . *دوست نداشتم روزی برسد که این‌گونه جملات را در وبلاگم بنویسم، چون به وجدان و حق و حقوق یک نویسنده در ناخود‌آگاه ایرانیان اعتقاد داشتم؛ اما حالا ـ با احترام تمام ـ به خواننده‌گان وبلاگ خورشیدبانو عرض می‌کنم: «تمامی مطالب این وب‌لاگ دست‌نوشته‌های شخصی‌ام بوده ـ و هست! ـ و امیدوارم برای استفاده‌شان گرفتن اجازه را فراموش نکنید!»
پروفایل مدیر وبلاگ
دیگرانم
ابرک شلوار پوش - سجاد صاحبان‌زند
اثبات ما - عطیه عسگری
اکسیر نوآوری - مهندس محمود کریمی
اگر به هم نرسیدیم ـ عبدالله روا
اگر دل دلیل است - انوشه میرمجلسی
الماس ـ کوروش سلیمانی
این‌جا شب نیست - جوان و دانش
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان ـ علی‌رضا بدیع
باید خواب دید ـ امیر شوکتی
بی‌سر و ته - مجتبی آذری
بی‌گاهان - اکرم زمانی
پرواز شب - شاهین شرافتی
پوریا ناظمی - پوریا ناظمی
ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت - امیرمهدی حقیقت
تنبل‌خونه شاه‌عباسی - کویریات
توکای مقدس - توکا نیستانی
جیره‌ی کتاب
حمید محمدی - حمید محمدی!
خاطرات مشترک - محسن امین
خورشید بانو - رعنا شمس
در جریان باشید - محیا ساعدی
درد، حرف نیست، درد، نام دیگر من است ـ سمیرا راهی
زن سوم ـ گلرنگ
سر هرمس مارانا ـ شوالیه‌ی ناموجود
سهراب سپهری
شُمال از شُمالِ غربی ـ محسن آزرم
عسل و شکر - لاله محمودی
فرا تر از بودن - پریا ابراهیمی
قوزک پای چپ یک زرافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
کازابلانکا ـ آقای الف
کتاب‌فروشی هدهد - سانتیاگو، استراگون، ولادیمیر
گاهی، با هم حرف بزنیم ـ نیره غدیری
مدرسه همشهری - مرکز آموزش موسسه‌ی همشهری
مکالمه‌ی سکوت در صفحه‌ی آخر - فرزانه ناظری
میز غذا - سورملینا
می‌نویسم - نسیم صباغان
ناتور ـ پدرام رضایی‌زاده
هزار ساله ـ رضا کتاب‌دوست
وب‌سایت رسمی احمد شاملو - احمد شاملو
وب‌سایت رسمی نادر ابراهیمی - نادر ابراهیمی
نویسندگان
صفحات اضافی
 

وقتی خواب‌ش سنگین و عمیق شده، وقتی آرام گرفته، وقتی به ساکن‌ترین حالت ممکن‌اش در خواب رسیده، ترس بدی می‌افتد به جان‌ات؛ هی با اضطراب نگاه می‌کنی ببینی شکم‌اش بالا می‌آید یا نه، با همه‌ی جان‌ات گوش می‌کنی ببینی صدای نفس‌هایش که لابه‌لای سکوت خانه گم شده را می‌شنوی یا نه. اضطراب غیر قابل وصفی‌ست که شرح‌ش حتا نفس آدم را می‌گیرد؛ اضطراب ِ «اگر صدای نفس‌اش نیاید، چه؟»، هراس «اگر شکم‌اش تکان نخورد و بالا نیامد، چه؟» و در کسری از صدم‌ثانیه‌ی این خیالات موحش، در همین کسری که تا «انا لله و انا الیه راجعون» می‌روی و برمی‌گردی، می‌بینی که چه‌قدر دوست نداری، چه‌قدر نمی‌توانی تحمل کنی کسی که خوابیده از زندگی تفریق شود. می‌بینی نفس زندگی تو و جماعتی هنوز به نفس‌های رنجور زندگی‌اش بسته‌است. می‌بینی دل‌اش را نداری که روزی بیاید که از این حجم بیمار خوابیده بر تخت، خاطره بماند فقط.

هر کس از آدم‌های زندگی‌اش سهمی دارد، خوش به حال آدمی که سهم دیگران ازش، از شدت وسعت و بی‌حدی، به راحتی در کلام نگنجد. خوش به حال آدمی که وقتی دیگران خواستند ازش بگویند، نتوانند با کلمات تعریف‌ و توصیف‌ش کنند از بس که واژه نحیف باشد برای کشیدن بار ِ رسالت ِ وصف‌کردن آن‌که می‌خواهند توصیف‌اش کنند. شاید بابابزرگ همین قدر کلمه توی چنته‌اش داشت که ـ همین روزهای اخیر که حال دخترخاله‌اش* خوب نبود و نیست هنوز، وقتی روی پله‌های بالکن به حیاط ایستاده‌بود ـ به مامان گفت «نیگا نکن زبون گفتن‌شُ ندارم، جونم به جونش بسته‌ست.». به هر حال، روضه‌‌ای سوزاننده‌تر از جمله‌ای که این مرد برای زن هنوز از دست نرفته‌اش گفت،‌ سراغ ندارم. داغی به اندازه‌ی پنجاه شصت سال زندگی، که هنوز نگذاشته، می‌سوزاند.


* بارها و بارها از زبان بابا رضا شنیده‌ام که مامان‌بزرگ را دخترخاله صدا می‌کند. اعتقاد دارد حتا اگر طوری بشود که پیوند زن‌وشوهری‌شان به‌هم بخورد، باز پیوند خونی و فامیلی‌شان برقرار است. این دخترخاله‌ـ‌پسرخاله‌گی‌شان یک‌طور نجیبی و باحیایی عزیز و مقدس است. یک‌طوری انگار شان دخترخاله‌گی زن‌اش بالاتر و همیشه‌گی‌تر از همسری‌اش باشد. بابابزرگ آدم خاصی‌ست، با تفکرات و اعتقادات خاص خودش؛ دوست‌داشتنی و قابل‌ احترام.

پ. ن: آشفته‌گی متن را به آشفته‌حالی نویسنده‌اش ببخشید.


برچسب‌ها:
نوشته‌ی رعنا شمس ـ جمعه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٢ ـ نظرات () | لینک ثابت مطلب