|صفحه‌ی یک| - |آینه‌ی بانو؛ خورشیدی دیگر| - |گنجه| - |تماس|پست‌ها و صفحات قبلی را از پایین وب‌لاگ ورق بزنید

هر چیزی گفتنی نیست؛ باید صبر کرد تا وقت‌اش برسد... . *دوست نداشتم روزی برسد که این‌گونه جملات را در وبلاگم بنویسم، چون به وجدان و حق و حقوق یک نویسنده در ناخود‌آگاه ایرانیان اعتقاد داشتم؛ اما حالا ـ با احترام تمام ـ به خواننده‌گان وبلاگ خورشیدبانو عرض می‌کنم: «تمامی مطالب این وب‌لاگ دست‌نوشته‌های شخصی‌ام بوده ـ و هست! ـ و امیدوارم برای استفاده‌شان گرفتن اجازه را فراموش نکنید!»
پروفایل مدیر وبلاگ
دیگرانم
ابرک شلوار پوش - سجاد صاحبان‌زند
اثبات ما - عطیه عسگری
اکسیر نوآوری - مهندس محمود کریمی
اگر به هم نرسیدیم ـ عبدالله روا
اگر دل دلیل است - انوشه میرمجلسی
الماس ـ کوروش سلیمانی
این‌جا شب نیست - جوان و دانش
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان ـ علی‌رضا بدیع
باید خواب دید ـ امیر شوکتی
بی‌سر و ته - مجتبی آذری
بی‌گاهان - اکرم زمانی
پرواز شب - شاهین شرافتی
پوریا ناظمی - پوریا ناظمی
ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت - امیرمهدی حقیقت
تنبل‌خونه شاه‌عباسی - کویریات
توکای مقدس - توکا نیستانی
جیره‌ی کتاب
حمید محمدی - حمید محمدی!
خاطرات مشترک - محسن امین
خورشید بانو - رعنا شمس
در جریان باشید - محیا ساعدی
درد، حرف نیست، درد، نام دیگر من است ـ سمیرا راهی
زن سوم ـ گلرنگ
سر هرمس مارانا ـ شوالیه‌ی ناموجود
سهراب سپهری
شُمال از شُمالِ غربی ـ محسن آزرم
عسل و شکر - لاله محمودی
فرا تر از بودن - پریا ابراهیمی
قوزک پای چپ یک زرافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
کازابلانکا ـ آقای الف
کتاب‌فروشی هدهد - سانتیاگو، استراگون، ولادیمیر
گاهی، با هم حرف بزنیم ـ نیره غدیری
مدرسه همشهری - مرکز آموزش موسسه‌ی همشهری
مکالمه‌ی سکوت در صفحه‌ی آخر - فرزانه ناظری
میز غذا - سورملینا
می‌نویسم - نسیم صباغان
ناتور ـ پدرام رضایی‌زاده
هزار ساله ـ رضا کتاب‌دوست
وب‌سایت رسمی احمد شاملو - احمد شاملو
وب‌سایت رسمی نادر ابراهیمی - نادر ابراهیمی
نویسندگان
صفحات اضافی
هَوِع حالنا

خواندن این مطلب به هیچ‌کس توصیه نمی‌شود.

گاهی دنیا خیلی تهوع‌آورتر از آنی می‌شود که فکر می‌کردیم و انتظار داشتیم. گله‌ای نیست واقعن؛ سکه همیشه دو رو داشته، دارد و خواهد داشت. همیشه روزگار بر وفق مراد نیست، گل و بلبل نیست، گاهی هم مهوع می‌شود. دهخدا در تعریف مهوع می‌نویسد: «دل‌آشوب. قی‌آور. اشکوفه‌آور. آن چه باعث به‌هم برآمدن دل و استفراغ شود.» حالا بی‌چاره من با این معده‌ی استوکی بی‌ظرفیت‌ام که یا از این سر بام می‌افتد یا از آن سرش، بی‌نوا من با این ظرفیت ناچیز دل‌ام برای به دوش کشیدن این حجم از تهوع‌آوری دنیا و مافی‌ها. بی‌چاره آدم‌های دور و برم که مثل زنان باردار بدویار، مدام باید عق زدن‌های گاه وبی‌گاه‌ام را تحمل کنند و دم نزنند... . فکر می‌کنم کلن هی در فراز «هَوِع حالنا»ئیم و در راه رسیدن به «احسن الحال»ش جور بدی یاتاقان زده‌ایم.


برچسب‌ها:
نوشته‌ی رعنا شمس ـ یکشنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳٩٢ ـ نظرات () | لینک ثابت مطلب