|صفحه‌ی یک| - |آینه‌ی بانو؛ خورشیدی دیگر| - |گنجه| - |تماس|پست‌ها و صفحات قبلی را از پایین وب‌لاگ ورق بزنید

هر چیزی گفتنی نیست؛ باید صبر کرد تا وقت‌اش برسد... . *دوست نداشتم روزی برسد که این‌گونه جملات را در وبلاگم بنویسم، چون به وجدان و حق و حقوق یک نویسنده در ناخود‌آگاه ایرانیان اعتقاد داشتم؛ اما حالا ـ با احترام تمام ـ به خواننده‌گان وبلاگ خورشیدبانو عرض می‌کنم: «تمامی مطالب این وب‌لاگ دست‌نوشته‌های شخصی‌ام بوده ـ و هست! ـ و امیدوارم برای استفاده‌شان گرفتن اجازه را فراموش نکنید!»
پروفایل مدیر وبلاگ
دیگرانم
ابرک شلوار پوش - سجاد صاحبان‌زند
اثبات ما - عطیه عسگری
اکسیر نوآوری - مهندس محمود کریمی
اگر به هم نرسیدیم ـ عبدالله روا
اگر دل دلیل است - انوشه میرمجلسی
الماس ـ کوروش سلیمانی
این‌جا شب نیست - جوان و دانش
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان ـ علی‌رضا بدیع
باید خواب دید ـ امیر شوکتی
بی‌سر و ته - مجتبی آذری
بی‌گاهان - اکرم زمانی
پرواز شب - شاهین شرافتی
پوریا ناظمی - پوریا ناظمی
ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت - امیرمهدی حقیقت
تنبل‌خونه شاه‌عباسی - کویریات
توکای مقدس - توکا نیستانی
جیره‌ی کتاب
حمید محمدی - حمید محمدی!
خاطرات مشترک - محسن امین
خورشید بانو - رعنا شمس
در جریان باشید - محیا ساعدی
درد، حرف نیست، درد، نام دیگر من است ـ سمیرا راهی
زن سوم ـ گلرنگ
سر هرمس مارانا ـ شوالیه‌ی ناموجود
سهراب سپهری
شُمال از شُمالِ غربی ـ محسن آزرم
عسل و شکر - لاله محمودی
فرا تر از بودن - پریا ابراهیمی
قوزک پای چپ یک زرافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
کازابلانکا ـ آقای الف
کتاب‌فروشی هدهد - سانتیاگو، استراگون، ولادیمیر
گاهی، با هم حرف بزنیم ـ نیره غدیری
مدرسه همشهری - مرکز آموزش موسسه‌ی همشهری
مکالمه‌ی سکوت در صفحه‌ی آخر - فرزانه ناظری
میز غذا - سورملینا
می‌نویسم - نسیم صباغان
ناتور ـ پدرام رضایی‌زاده
هزار ساله ـ رضا کتاب‌دوست
وب‌سایت رسمی احمد شاملو - احمد شاملو
وب‌سایت رسمی نادر ابراهیمی - نادر ابراهیمی
نویسندگان
صفحات اضافی
که با این درد اگر در بند در مانند، درمانند... و تا باشد از این درمانده‌گی‌ها

یک جاهایی از زندگی را نشان کرده بودم و با خودم قول و قرار سفت و سختی گذاشته بودم که اولین باشم؛ به جِدّ معتقد بودم که یا باید اولین بود یا هیچ. و آن «هیچ»ـی که می‌گفتم را فقط خدا می‌دانست یعنی چه‌قدر «هیچ»! یعنی چه‌قدر امکان ندارد ازش کوتاه بیایم یا صرف نظر کنم. اعتقاد داشتم آدم اگر اولین باشد، اگر آدم ِ اولین باشد، خیلی شانس بزرگی به‌دست آورده که می‌تواند سنگ‌بنا را آن‌طور که می‌خواهد بگذارد و همان‌طور که می‌خواهد بسازد. خیلی هیجان‌انگیز است که آدمی‌زاد با زحمت خودش، با دست‌های خودش یک زمین بایر را آباد کند یا جزیره‌‌ای که تا قبل از این خالی از سکنه بوده را مسکونی کند. درست فکر می‌کردم؛ هنوز هم همان‌طور درست فکر می‌کنم البته، ولی حالا بیش‌تر فکر می‌کنم به درد سر و مشقت ِ وحشت‌ناکْ بزرگ ِ تحمل ِ درد ِ گذر از مرحله‌ی صفرکیلومتری‌ ـ که حتا ممکن است بی‌نتیجه و کاملن عبث هم باشد ـ نمی‌ارزد. برای من نمی‌ارزد لااقل؛ دیدiم برایم نمی‌ارزد که می‌گویم.

حالا مومن‌ام به آخر بودن، به آخرین بودن. معتقدم چیزی باید باشد یا اتفاق بیافتد که بشود آخرین شد، حالا می‌خواهد اسم‌ش هنر باشد، بلدی، شانس، تقدیر یا هر چه. قبلن فکر می‌کردم تنها و تنها اولین شدن است که همیشه اتفاق شادی‌آفرینی‌ست، اما حالا فکر می‌کنم بعضی آخرین شدن‌ها هم هست که از خیلی اول شدن‌ها سرتر و هیجان‌انگیزتر است. بعضی آخرین شدن‌ها هست که شیرینی‌اش هیچ‌وقت دل آدم را نمی‌زند. اصلن بعضی وقت‌ها، بعضی جاها باید آخرین شد و آخرین ماند؛ باید آخرین نفر وارد شد و طوری در را پشت سر بست که هیچ‌کس دیگری بعد از خود آدم وارد نشود؛ حالا یا با هنر، با بلدی، با شانس، با تقدیر یا هر چه.

آدم‌های کمال‌گرا تاب آخر و آخرین شدن ندارند، خوب می‌دانم. اما اگر این «جا»یی که این همه از آخرین‌اش شدن‌ حرف می‌زنم، دل ِ آن آدم خاصه‌ی آدمی‌زاد باشد، همه‏ی معادلات و پیش‏‌فرض‏‌هایی که از بچه‏‌گی، من‏‌باب اول و آخر بودن/شدن در ذهن‏‌مان ثبت شده، به هم می‌‏ریزد... حالا یک‌بار دیگر این نوشته را از اول بخوانید!

 

 

پ. ن: غزل‌پوش تن پس‌کوچه‌ها در غربت آواز/ بخوان از التهاب خاک برای آخرین آغاز// نمی‌آیی و شهر من بدون عشق تاریک است/ بگو تا کی؟ بگو تا کی بگویم عشق نزدیک است ـــ. با صدای حامی


برچسب‌ها:
نوشته‌ی رعنا شمس ـ دوشنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳٩٢ ـ نظرات () | لینک ثابت مطلب