|صفحه‌ی یک| - |آینه‌ی بانو؛ خورشیدی دیگر| - |گنجه| - |تماس|پست‌ها و صفحات قبلی را از پایین وب‌لاگ ورق بزنید

هر چیزی گفتنی نیست؛ باید صبر کرد تا وقت‌اش برسد... . *دوست نداشتم روزی برسد که این‌گونه جملات را در وبلاگم بنویسم، چون به وجدان و حق و حقوق یک نویسنده در ناخود‌آگاه ایرانیان اعتقاد داشتم؛ اما حالا ـ با احترام تمام ـ به خواننده‌گان وبلاگ خورشیدبانو عرض می‌کنم: «تمامی مطالب این وب‌لاگ دست‌نوشته‌های شخصی‌ام بوده ـ و هست! ـ و امیدوارم برای استفاده‌شان گرفتن اجازه را فراموش نکنید!»
پروفایل مدیر وبلاگ
دیگرانم
ابرک شلوار پوش - سجاد صاحبان‌زند
اثبات ما - عطیه عسگری
اکسیر نوآوری - مهندس محمود کریمی
اگر به هم نرسیدیم ـ عبدالله روا
اگر دل دلیل است - انوشه میرمجلسی
الماس ـ کوروش سلیمانی
این‌جا شب نیست - جوان و دانش
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان ـ علی‌رضا بدیع
باید خواب دید ـ امیر شوکتی
بی‌سر و ته - مجتبی آذری
بی‌گاهان - اکرم زمانی
پرواز شب - شاهین شرافتی
پوریا ناظمی - پوریا ناظمی
ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت - امیرمهدی حقیقت
تنبل‌خونه شاه‌عباسی - کویریات
توکای مقدس - توکا نیستانی
جیره‌ی کتاب
حمید محمدی - حمید محمدی!
خاطرات مشترک - محسن امین
خورشید بانو - رعنا شمس
در جریان باشید - محیا ساعدی
درد، حرف نیست، درد، نام دیگر من است ـ سمیرا راهی
زن سوم ـ گلرنگ
سر هرمس مارانا ـ شوالیه‌ی ناموجود
سهراب سپهری
شُمال از شُمالِ غربی ـ محسن آزرم
عسل و شکر - لاله محمودی
فرا تر از بودن - پریا ابراهیمی
قوزک پای چپ یک زرافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد
کازابلانکا ـ آقای الف
کتاب‌فروشی هدهد - سانتیاگو، استراگون، ولادیمیر
گاهی، با هم حرف بزنیم ـ نیره غدیری
مدرسه همشهری - مرکز آموزش موسسه‌ی همشهری
مکالمه‌ی سکوت در صفحه‌ی آخر - فرزانه ناظری
میز غذا - سورملینا
می‌نویسم - نسیم صباغان
ناتور ـ پدرام رضایی‌زاده
هزار ساله ـ رضا کتاب‌دوست
وب‌سایت رسمی احمد شاملو - احمد شاملو
وب‌سایت رسمی نادر ابراهیمی - نادر ابراهیمی
نویسندگان
صفحات اضافی
4

۴

من ۴ ماه‌ام است؛ یعنی حدوداً ۴ ماه است که مامان و بابا می‌دانند من هستم! امروز صبح یک فرشته آمد و صورتم را نقاشی کرد. برایم دو چشم کشید و دو گوش و یک دهان و... . انگار قرار است خیلی چیزها را با گوش‌هایم بشنوم و خیلی چیزها را نه. خیلی چیزها را ببینم و خیلی چیزها را نه. دو برابر ببینم و بشنوم و یک بار حرف بزنم. چه‌قدر سخت است وقتی نمی‌دانم چه چیزی را باید ببینم و بشنوم و بگویم و چه چیزها را نه... اما یاد می‌گیرم!.موقع رفتن، فرشته به خدا گفت: "نقاشی صورت بچه تمام شد. روی پیشانی‌اش چه بنویسم؟! سعید یا شقی؟". خدا گفت: "به پیشانی مادرش نگاه کن!". فرشته نوشت: "سعید"، یعنی خوش‌بخت... .

*

من ۴ ماه است که به دنیا آمده‌ام. وقتی مامان و بابا چشم‌شان به من افتاد چنان برق شادی را در چشمان‌شان دیدم که به خودم گفتم: "اگر می‌دانستم این‌قدر خوشحال می‌شوید زودتر می‌آمدم!!!". حالا دارم سعی می‌کنم غلت بزنم و چهار دست و پا راه بروم. وقتی به صورت‌ام نگاه می‌کند، به‌شان لبخند می‌زنم. نمی‌دانم چرا، ولی فکر می‌کنم دنیا را با لبخندم به‌شان می‌بخشم! وقتی گرم بغل‌ام می‌کنند دنیایم در آغوش آن‌ها خلاصه می‌شود. گرچه گاهی که مادربزرگ به مامان و بابا می‌گوید: "این‌قدر بغل‌اش نکنید! بغلی می‌شود کار دست‌تان می‌دهد؛ آن‌وقت یک‌ریز باید بغل‌اش کنید!!!"، دل‌ام می‌خواهد بروم و گازش بگیرم؛ حیف که هنوز دندان ندارم!.

*

من ۴ ساله هستم. مامان صبح‌ها زود بیدار می شود و مرا حاضر می‌کند و خودش زودتر از من و بابا می‌رود. بابا من‌ را به مهد کودک تحویل می‌دهد و می‌رود. من در مهد آن‌قدر بازی می‌کنم که وقتی بعد از ظهر مامان می‌آید دنبال‌ام، تا برسیم خانه، بغل مامان چرت می‌زنم. من حرف دل مامان را می‌شنوم که می‌گوید: "این‌قدر بغل‌اش کردیم که پاک بغلی شد!!! سنگین هم که شده دیگه زورم به‌اش نمی‌رسد...". من خودم را به خواب می‌زنم... .

*

من ١۴ ساله هستم. ظهر که از مدرسه می‌آیم یک‌راست می‌روم خانه‌ی مادربزرگ. مامان و بابا می‌گویند این‌طوری خیال‌شان راحت‌تر است. وقتی با مامان‌بزرگ حرف (!) می‌زنم یک‌بند زیر لب غرغر می‌کند که: "بچه هم بچه‌های قدیم. کِی ما و بچه‌هایمان جرأت داشتیم این‌طوری با بزرگ‌ترمان حرف بزنیم. ما اگر به بزرگترمان به جای «شما» می‌گفتیم «تو» یک‌هفته جواب‌مان را نمی‌دادند...". من اول‌ها ناراحت می‌شدم که مامان‌بزرگ را ناراحت کردم امّا حالا عادت کرده‌ام. توی مدرسه می‌گویند شما در سن بلوغید و این حرف‌ها! ما هم زیر پرچم «سن بلوغ» جولان می‌دهیم!!!.

*

٢۴ ساله هستم و یک ترم تا پایان دوره‌ی لیسانس‌ام فاصله دارم. به فکر سربازی‌ام و بعدش کار. به فکر تشکیل خانواده هم نیستم. از مسئولیت‌اش نمی‌ترسم امّا به خرج‌های زندگی که نگاه می‌کنم چهار ستون بدنم به لرزه می‌افتد!.

*

٣۴ ساله هستم. بچه‌ام ۴ سال‌اش است. وقتی به‌دنیا آمد یاد بچگی‌های خودم افتادم که مدت‌ها بود فراموش کرده‌بودم. حالا حس و حال مامان و بابا، مخصوصا بابا را می‌فهمم؛ پدر... .

*

حالا که ۴۴ سال‌ام است، فقط و فقط به پسرم فکر می‌کنم که ١۴ سال دارد و ١۴ سال دیگر باید به سر و سامان برسد. حساب پس انداز مسکن جوانان برایش باز کرده‌ام و من و همسرم، هر دو مجبوریم دو شیفت در روز کار کنیم؛ از این‌که پسرمان را نمی‌بینیم و شاهد بزرگ شدن‌اش نیستیم خیلی ناراحتیم. اما چون نمی‌خواهیم او مثل ما اول زندگی‌اش سختی بکشد، امروز مهر و محبت‌مان را از او دریغ می‌کنیم تا وقتی خواست زن بگیرد در قالب پشتوانه‌ی مالی دو دستی تقدیم‌اش کنیم!... .

*

پیرمردی ۶۴ ساله شده‌ام که مدت‌هاست دل و دماغ کار کردن ندارد. روزگار ما را پیش از موعد پیر و فرتوت و خانه‌نشین کرد!!! نمی‌دانم شاید هم خودم. یک هم‌بازی کوچک و شیرین ۴ ساله پیدا کردم؛ نوه‌ام را می‌گویم! حدودا ٣ -۴ سالی می‌شود که پسرم صبح‌ها وقتی می‌خواهد برود سرکار می‌آید او را می‌گذارد خانه‌ی ما تا من و مادربزرگ‌اش نگه‌اش داریم. عروسم هم بعد از ظهرها می‌آید او را می‌برد. این این‌جا لازم می‌دانم پرانتزی باز کنم: معمولا یا عروس خانم را برای شام نگه می‌داریم یا شام‌شان را خانم‌ام می‌دهد که ببرد... . پرانتز بسته!.

*

من ٨۴ ساله‌ام و ۴ سال است که مرده‌ام!
سن و سالی از پسرم گذشته و پسرش - یعنی نوه‌ی من! - ٢۴ ساله شده‌است. گمان نمی‌کنم بچه‌های امروز در ٢۴ سالگی که هیچ، در ٣٠ سالگی حتی تن به مسئولیت زندگی بدهند... ؛ آن‌جا وقت برای زندگی کردن پیدا نکردم، وقت برای خواب و استراحت هم؛ ولی این‌جا برای فکر کردن آن‌قدر وقت دارم که  اضافه هم می‌آورم. بیشتر به پسرم فکر می‌کنم که او هم مثل من دارد این‌روزها خودش را برای پسرش خرج می‌کند... . بهای سنگینی هم می‌پردازد: یک عمر... .


برچسب‌ها:
نوشته‌ی رعنا شمس ـ شنبه ۳٠ شهریور ۱۳۸٧ ـ نظرات () | لینک ثابت مطلب